Tag Archives: Wonder

Exit winterslaap

Nee, met het excuus winterslaap kom ik er niet meer van af.

Door een gecrashte computer, lastige internetverbinding, twee energieke kleuters en nieuw leven in de buik, is het hier schandalig verwaarsloosd.

Maar we leven nog… meer zelfs, het ‘bolt’ hier van het leven.
Oordeelt u zelf:

Het tricotkleedje is zijn elegante periode al eventjes voorbij, maar ik toon het u toch. Al was het maar om te zeggen dat ik dan toch eindelijk eens iets voor mezelf kreeg gefabriceerd. Een tweede versie houden we voor na de bevalling, want ook al maakte ik het 1 maatje kleiner, iets zegt me dat het na de bevalling nog een maatje kleiner mag.

Met dank trouwens aan Meisjesmama, voor de hulplijn en het patroon. Daar moogt ge trouwens volop supporteren dat dat boeleke zich snel laat zien.

Hier houden we de benen stevig dicht en de buik hoog. Nog minstens twee weekjes geduld, want dan willen we het kind nog twee landsgrenzen verder krijgen, net zoals toen .

Dat moet deze keer ook lukken, toch ?

Die keer dat ik de zak marshmellows in één keer wegwerkte…

Mijnen frank had eerder kunnen vallen…

Die keer dat ik marshmellows uit het winkelrek meegritste en achteraf in één keer opat,

of die keer dat ik tijdens een onvoorstelbare opruimbui de speelgoedboxen omdraaide in het gras om plots te beginnen sorteren…

of die keer dat mijn dagelijkse word-wakker-koffiekop helemaal niet lekker smaakte.

Toén had ik moeten weten dat er nieuwe hormonen in’t spel waren…

Al waren de twee roze streepjes geen complete verrassing, toch klopte mijn hart in mijn keel, die snel plaats maakte voor een heerlijk gevoel van euforie.

Dat ik me een paar weken later zo mottig en vermoeid zou voelen, had ik niet op gehoopt. Nog net geen spurtjes naar het toilet maar voortdurend kokhalzen, een geweldige afkeer voor de keuken en een klop van de hamer vanaf een uur of twee… Het verlaagd energieniveau uitte zich ook in een heel eenzaam naaimachine en een huis dat smeekte om een stevige portie nestdrang.

Ondertussen heeft de misselijkheid plaatsgemaakt voor een mandarientjesverslaving, oploskoffie in de melk (ik heb het nog steeds niet voor de geur van verse koffie), platte kaas schranspartijen (lang leve den Aldi in Spanje), veel koppen verse soep, liters tomatensap en looza ace en een kookpot vol gebakken witloof, alleen voor mezelf.

Met de teruggevonden energie kregen alle kasten ondertussen al een heuse opruim- en sorteerbui over zich heen. Hormonen, het doet wat met een mens.

Alleen de naaimachine, die staat nog altijd even eenzaam te wezen en smeekt om nieuwe projectjes… maar inspiratie zal ik op dat vlak de komende maanden wel genoeg hebben… Eerst terug mijn aan-knop vinden als de meisjes ‘s avonds in bed liggen. Momenteel lijk ik vooral automatisch “uit” te schakelen op het moment dat ik me neervlei in de zetel…

Dus hey, voor wie het ondertussen nog niet zou doorhebben… er komt zowaar een klein miestafletje of misterfletje bij! Zo ergens eind april. Misschien brengen de Paasklokken dit jaar niet enkel chocolade eitjes maar ook een kleine broer of zus. Bijna 14 weken ver dus nog een 26-tal weken to go!

Go go go! Maar eerst genieten natuurlijk, vollenbak, als in ‘dit is echt de laatste bollebuikronde – genieten’ …

Bijna twee

Hoezee hoezee, het kleinste spook is bijna twee!

En dat maakt het al meer dan twee jaar geleden dat ik zo zot was om me met mijn stampvolle buik op de passagierszetel  te vleien en meer dan 1200 km naar’t noorden te rijden.

Want zie, ik had fantastische herinneringen aan mijn eerste bevalling! En die was in Gent. En ik was er heilig van overtuigd dat dat in Spanje nooit zou lukken. Al de verhalen hier waren zo klinisch, met zeeeker een epidurale. En dat Spaans, uw plan trekken en een babbelke slaan met jan en alleman is één ding, maar “bevallen” in’t Spaans… daar had ik geen goesting in.

Dus kroop ik met mijn 38 weken volle buik in de auto (a ja, want op’t vliegtuig mag je niet meer) en slaakte ik een zucht van opluchting bij elke landsgrens die werd overgestoken. Iemand raadde me aan om toch een lijst te maken van de dichtstbijzijnde ziekenhuizen op onze reisroute, maar dat lapte ik aan mijn laars. En had ik toen geweten wat ik pas drie weken later zou weten, ik zou in mijn vuistje, zij het zeer groen, gelachen hebben.

En zo maakte ik ons bedje op in het ouderlijk huis en wachtte… en wachtte. Want het boeleke ging aan de zware kant zijn en de oudste was er wat vroeger… geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht dat ik overtijd zou gaan.

Maar zo geschiedde dus, de dagen passeerden en de baby bleef zitten waar hij zat. Manlief werd al wat zenuwachtig, want die wou wel meewachten maar werkgewijs ook niet te lang…

Tot het boeleke, na een serieuze preek van de papa tegen de buik de avond voordien, op een zondagmorgen aan de ontbijttafel toch van zich liet horen. Ik later, kijkend naar de Olympische Spelen, de eerste weeën zachtjes overwon en dat vooral niet aan de rest van de familie probeerde te laten merken. Achteraf gezien is dat toch een speciale sensatie, zo in het ouderlijk huis tijdens het zondags familiediner…

Maar het was de moeite waard, al dat wachten. Want in die vooravond kreeg ik de bevalling die ik wou, helemaal natuurlijk, in een heel gezellige en helemaal niet zo ziekenhuisachtige kamer en dan zelfs nog in’t Gents 🙂

Op die zondagavond iets na zes, werd ze geboren, onze Helena. Een flink dametje van 4,450 kg!

En toen waren er twee zusjes!

Is het echt al bijna twee jaar geleden?  We gaan hier weer enkele nostalgische dagen tegemoet!