Een knuffel, nu.

Ik las laatst hier en moest instemmend knikken. Herkenbaar, zo schoon in beeld gebracht en neergeschreven. En ook, zo’n geduld, zo’n tederheid, zo’n wijsheid, vol bewondering alhier.

Dat de oudste dochter hier ook zo’n temperament heeft. Van een muis een olifant maken, ideëen die in’t kopke zitten en dan ook zo moeten, nu en wel meteen.

Zoals deze morgen. Eens een plezante ochtendrush, meewerkende blije uitgeslapen kindjes en moeder, geen gezeur en gezaag. Tot net voor het vertrek en Flore een misbedeelde plek in de auto als het einde van de wereld ziet. Geen tijd om te onderhandelen, we vertrekken nu, met of zonder u. En ja, dan durft ge het kind terug in de gang zetten, de auto uit de garage rijden en doen alsof ge vertrekt. Niet zoveel moedergeduld dus. En nog meer gekrijs bij de dochter. En die was boos. Heel boos. De buurt zal het geweten hebben.

Het boze kind werd op school afgezwierd. Er kon nog net een kus vanaf. Maar vanmiddag wil ik een knuffel, want het moederhart doet pijn nu.

Dat het toch moeilijk is om groot te worden, denk ik vaak. En dat moederen ook niet altijd zo simpel is. En ik niet wil weten wat er me binnen 10 jaar te wachten staat.

9 thoughts on “Een knuffel, nu.

  1. Eva

    Mijn mama heeft een kast vol zulke verhalen ,en met mij is het uiteindelijk ook wel allemaal goed gekomen🙂

    Reply
  2. IeneMiene

    Oh zo herkenbaar🙂 Ook ik verlies soms sneller dan ik wil (en gedacht had) mijn geduld en heb daar dan na 2 minuten al spijt van… Hoort bij het mama-zijn zeker?🙂

    Reply
  3. Joke

    oh wat is dat herkenbaar. Weet je dat ik opgelucht ben, door jou berichtje te lezen?
    Ik dacht al dat ik een slechte moeder was,…
    We moeten toch altijd zo tegen de klok ‘rushen’ he, ik zou willen dat ik die klok eens heel even kon uitschakelen en een geduldige moeder kon zijn.

    Reply
  4. Katrien

    Och A., ik heb véél geduld, dat is waar. Maar als het op is, is het écht op en dan hebben ze het verkorven.
    Wat ik vooral geleerd heb uit mijn eigen kindertijd: altijd uitpraten achteraf en ook zelf je fouten durven toegeven. Bij ons thuis gebeurde dat niet en ik heb daar nogal een zware kater aan overgehouden.

    Reply
  5. tantehilde

    Ik heb een tip: vaste plaatsen in de auto (en niemand die daar ooit vanaf mag wijken, nooit!). Dat was hier vroeger ook altijd miserie om een verkeerde plaats…

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s