Die keer dat ik de zak marshmellows in één keer wegwerkte…

Mijnen frank had eerder kunnen vallen…

Die keer dat ik marshmellows uit het winkelrek meegritste en achteraf in één keer opat,

of die keer dat ik tijdens een onvoorstelbare opruimbui de speelgoedboxen omdraaide in het gras om plots te beginnen sorteren…

of die keer dat mijn dagelijkse word-wakker-koffiekop helemaal niet lekker smaakte.

Toén had ik moeten weten dat er nieuwe hormonen in’t spel waren…

Al waren de twee roze streepjes geen complete verrassing, toch klopte mijn hart in mijn keel, die snel plaats maakte voor een heerlijk gevoel van euforie.

Dat ik me een paar weken later zo mottig en vermoeid zou voelen, had ik niet op gehoopt. Nog net geen spurtjes naar het toilet maar voortdurend kokhalzen, een geweldige afkeer voor de keuken en een klop van de hamer vanaf een uur of twee… Het verlaagd energieniveau uitte zich ook in een heel eenzaam naaimachine en een huis dat smeekte om een stevige portie nestdrang.

Ondertussen heeft de misselijkheid plaatsgemaakt voor een mandarientjesverslaving, oploskoffie in de melk (ik heb het nog steeds niet voor de geur van verse koffie), platte kaas schranspartijen (lang leve den Aldi in Spanje), veel koppen verse soep, liters tomatensap en looza ace en een kookpot vol gebakken witloof, alleen voor mezelf.

Met de teruggevonden energie kregen alle kasten ondertussen al een heuse opruim- en sorteerbui over zich heen. Hormonen, het doet wat met een mens.

Alleen de naaimachine, die staat nog altijd even eenzaam te wezen en smeekt om nieuwe projectjes… maar inspiratie zal ik op dat vlak de komende maanden wel genoeg hebben… Eerst terug mijn aan-knop vinden als de meisjes ‘s avonds in bed liggen. Momenteel lijk ik vooral automatisch “uit” te schakelen op het moment dat ik me neervlei in de zetel…

Dus hey, voor wie het ondertussen nog niet zou doorhebben… er komt zowaar een klein miestafletje of misterfletje bij! Zo ergens eind april. Misschien brengen de Paasklokken dit jaar niet enkel chocolade eitjes maar ook een kleine broer of zus. Bijna 14 weken ver dus nog een 26-tal weken to go!

Go go go! Maar eerst genieten natuurlijk, vollenbak, als in ‘dit is echt de laatste bollebuikronde – genieten’ …

28 thoughts on “Die keer dat ik de zak marshmellows in één keer wegwerkte…

  1. Tamara

    Ook hier nog eens een geweldig dikke proficiat! Hier is de laatste bollebuikenperiode bijna gedaan, gepaard gaande met veel dubbele gevoelens. Geniet er dus inderdaad maar van!

    Reply
  2. Sandy

    Van harte gefeliciteerd!
    Met een nieuw babytje op komst is er natuurlijk nood aan een hele nieuwe uitzet en dan liefst gemaakt door de mama hé???
    Hoe stellen de kindjes het nog op de school?

    Reply
  3. fozke

    Aha, het is echt weer babyboom! Een heel dikke proficiat, ik ben heel blij voor jullie!
    En ja zo’n laatste zwangerschap, dat is vaak met dubbele gevoelens he, maar vooral geniet geniet geniet ervan! Aaaah ik ben (gezond😉 ) jaloers!
    Ik ben benieuwd of het een jongen of meisje gaat zijn!

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s