Bijna twee

Hoezee hoezee, het kleinste spook is bijna twee!

En dat maakt het al meer dan twee jaar geleden dat ik zo zot was om me met mijn stampvolle buik op de passagierszetel  te vleien en meer dan 1200 km naar’t noorden te rijden.

Want zie, ik had fantastische herinneringen aan mijn eerste bevalling! En die was in Gent. En ik was er heilig van overtuigd dat dat in Spanje nooit zou lukken. Al de verhalen hier waren zo klinisch, met zeeeker een epidurale. En dat Spaans, uw plan trekken en een babbelke slaan met jan en alleman is één ding, maar “bevallen” in’t Spaans… daar had ik geen goesting in.

Dus kroop ik met mijn 38 weken volle buik in de auto (a ja, want op’t vliegtuig mag je niet meer) en slaakte ik een zucht van opluchting bij elke landsgrens die werd overgestoken. Iemand raadde me aan om toch een lijst te maken van de dichtstbijzijnde ziekenhuizen op onze reisroute, maar dat lapte ik aan mijn laars. En had ik toen geweten wat ik pas drie weken later zou weten, ik zou in mijn vuistje, zij het zeer groen, gelachen hebben.

En zo maakte ik ons bedje op in het ouderlijk huis en wachtte… en wachtte. Want het boeleke ging aan de zware kant zijn en de oudste was er wat vroeger… geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht dat ik overtijd zou gaan.

Maar zo geschiedde dus, de dagen passeerden en de baby bleef zitten waar hij zat. Manlief werd al wat zenuwachtig, want die wou wel meewachten maar werkgewijs ook niet te lang…

Tot het boeleke, na een serieuze preek van de papa tegen de buik de avond voordien, op een zondagmorgen aan de ontbijttafel toch van zich liet horen. Ik later, kijkend naar de Olympische Spelen, de eerste weeën zachtjes overwon en dat vooral niet aan de rest van de familie probeerde te laten merken. Achteraf gezien is dat toch een speciale sensatie, zo in het ouderlijk huis tijdens het zondags familiediner…

Maar het was de moeite waard, al dat wachten. Want in die vooravond kreeg ik de bevalling die ik wou, helemaal natuurlijk, in een heel gezellige en helemaal niet zo ziekenhuisachtige kamer en dan zelfs nog in’t Gents🙂

Op die zondagavond iets na zes, werd ze geboren, onze Helena. Een flink dametje van 4,450 kg!

En toen waren er twee zusjes!

Is het echt al bijna twee jaar geleden?  We gaan hier weer enkele nostalgische dagen tegemoet!

15 thoughts on “Bijna twee

  1. leen

    Proficiat, 2 jaar, het “baby” is er nu echt af, straks kleuter, t blijft speciaal die verjaardagen, zeker het “mijmeren” naar dat geboorte-moment! geniet en vier!

    Reply
  2. Pingback: Exit winterslaap « Miestaflet

  3. Nel

    Ik lees nu pas je verhaal. Bij onze oudste dochter woonden we in Portugal en ik wilde ook voor geen goud aldaar bevallen (kan een boek schrijven over de prenatale en postnatale begeleiding alleen al, de bevalling zelf zag ik écht niet zitten!). Maar ik ben wel met het vliegtuig gekomen, op 36 weken.
    Nog eens proficiat met nummertje 3!

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s